بهار زندگانی

به فصل بهارم گشته مویم سپـیـد

جو از گندم سوا بینی اندک شدید

قیافه گر خواهی بدانی درخت چنار

تنه خالی بــی برگ فتاده در کنـــار

چنانم گیری قطری خون بهرآزمایش

زمـیـن و آسمان در هم پیچیده آرایش

خدا را شاکــــــترم ز احوال خویشتن

مرا سالـــم بیافریده این پوست و تن

سلامت بهره ای دانم بی حد وحصر

خوشم با خویشم بی زور و جبــــــر

خدایم داده فرزند نامش نهاده وهــب

به شکل و صورت پدر مانده عجــب

به سال هشتاد و شش خورشیـــــدی

سه ساله گردیده برج بهمن جمشیدی

فاروقا بهار زندگانی باشد در گـــذر

عمر گران رفته بینی با یک نظـــــر

6/12/1386